Ο τίτλος του παρόντος δεν είναι πρωτότυπος, αλλά αντλήθηκε από το νομοθέτημα, που ρυθμίζει το πολυσυζητημένο θέμα των καμερών σε δημόσιους χώρους και δη το Προεδρικό Διάταγμα 75 / 2020. Ας δούμε, λοιπόν, συνοπτικά τι προβλέπει το εν λόγω διάταγμα:
Η εγκατάσταση σχετικών συστημάτων δεν γίνεται για οποιαδήποτε περίπτωση κι άνευ διάκρισης, αλλά θα πρέπει να πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις που εν συντομία αφορούν στα εξής:
1) Σκοπός: Θα πρέπει να εξυπηρετείται είτε η αποτροπή και καταστολή αξιόποινων πράξεων συγκεκριμένων κατηγοριών και δη εγκλημάτων όπως αυτά που στρέφονται κατά της δημόσιας τάξης, των κοινώς επικίνδυνων εγκλημάτων, όπως, ο εμπρησμός κι η έκρηξη, εγκλημάτων κατά συγκοινωνιών, τηλεπικοινωνιών και άλλων κοινωφελών εγκαταστάσεων, κατά της ζωής και προσβολής του εμβρύου (π.χ. ανθρωποκτονία), κατά της σωματικής ακεραιότητας (π.χ. πρόκληση σωματικής βλάβης), κατά της προσωπικής ελευθερίας (π.χ. αρπαγή), κατά της γενετήσιας ελευθερίας κι εγκλημάτων οικονομικής εκμετάλλευσης γενετήσιας ζωής και – τέλος – κατά περιουσιακών αγαθών και δη κατά της ιδιοκτησίας αφενός (κλοπή, φθορά ξένης ιδιοκτησίας κλπ.) και της περιουσίας αφετέρου (εκβίαση, απάτη κλπ.) είτε (να εξυπηρετείται) η διαχείριση της κυκλοφορίας, που περιλαμβάνει την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων στο οδικό δίκτυο, τη ρύθμιση της κυκλοφορίας οχημάτων, καθώς και την πρόληψη και διαχείριση τροχαίων ατυχημάτων.
2) Απόφαση αρμόδιας δημόσιας αρχής: Θα πρέπει να λαμβάνεται αιτιολογημένη απόφαση της αρμόδιας κατά περίπτωση δημόσιας αρχής, που έχει και την ιδιότητα του υπεύθυνου επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων, τέτοια δε (αρχή) είναι – με κριτήριο την αρμοδιότητα ασφαλώς – η Ελληνική Αστυνομία, το Πυροσβεστικό Σώμα και το Λιμενικό Σώμα.
3) Ύπαρξη αναγκαιότητας: Ως τέτοια ορίζεται όταν οι παραπάνω (υπό «1») σκοποί, ήτοι της πρόληψης ή καταστολής της εγκληματικότητας και της διαχείρισης της κυκλοφορίας, δεν μπορούν να επιτευχθούν εξίσου αποτελεσματικά με άλλα ηπιότερα μέσα (αρχή του ηπιότερου μέσου). Στην παραπάνω υπό «2» απόφαση θα πρέπει να γίνεται αιτιολόγηση της συνδρομής των νομίμων προϋποθέσεων, που δικαιολογούν τη λήψη του προκείμενου μέτρου και δη της επιτήρησης συγκεκριμένου χώρου με κάμερες, όπως δια της αναφοράς πραγματικών στοιχείων, όπως ιδίως στατιστικών ή εμπειρικών δεδομένων, μαρτυριών, πληροφοριών κλπ. Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, είναι εφικτή κι επιτρεπτή η τοποθέτηση στο Δήμο μας καμερών σε γειτονιές που επιβεβαιωμένα πλήττονται από κρούσματα κλοπών (είτε οχημάτων, είτε εσωτερικού οικιών, κοινώς: διαρρήξεις), αλλά και σε λοιπούς δημόσιους χώρους, όπου έχουν παρατηρηθεί άλλες εγκληματικές συμπεριφορές, όπως ληστείες.
Με το παρόν, έγινε, λοιπόν, μια προσπάθεια σύντομης επισκόπησης του σχετικού νομοθετικού καθεστώτος, στο οποίο και μπορεί ο καθένας να ανατρέξει για περισσότερες κι αναλυτικότερες πληροφορίες. Πάντως, όμως, οφείλω να σχολιάσω ότι ο νομοθέτης έχει κινηθεί προς τη σωστή κατεύθυνση διατηρώντας την αναγκαία ισορροπία στη διαρκή διαμάχη και προβληματισμό στο χώρο των ατομικών δικαιωμάτων, που συνίσταται στο δίπολο «ελευθερία εναντίον ασφάλειας» (ή το αντίστροφο).
* Γεώργιος Δ. Μάγκος
Δημοτικός Σύμβουλος Παπάγου – Χολαργού
Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο
Ειδικευθείς σε υποθέσεις αποζημιώσεων από τροχαία ατυχήματα
Δικηγορική Εταιρεία
«ΜΑΓΚΟΣ – ΤΑΜΠΟΥΚΟΥ – ΚΑΡΜΗ»
