Δημιουργοί ασθενειών* *εμπνευσμένο από το βιβλίο της Luise Hay «Μεταμορφώστε τη ζωή σας»
της Κατερίνας Μάρκου1
-Τώρα που διάβασες την επικεφαλίδα για πες, τι σκέφτηκες;
Ποιος μπορεί να δημιουργεί ασθένειες; Οι ιοί; Τα βακτήρια; Οι μύκητες;
Πως ασθενεί το σώμα μας; Πως δυσλειτουργούν τα ζωτικά μας όργανα; Τι προκαλεί τη δυσλειτουργία τους, την ασθένεια;
– Πολύ σωστά το σκέφτηκες…τα αρνητικά συναισθήματα και οι πεποιθήσεις μας είναι οι κύριες αιτίες των ασθενειών και των δυσλειτουργιών στο σώμα μας. Τα αρνητικά συναισθήματα που προκαλούνται από διάφορα γεγονότα και ανθρώπους στη ζωή μας.
– Ποιον άνθρωπο σκέφτηκες τώρα; Σίγουρα εκείνον ή εκείνη που με τη συμπεριφορά του σε πλήγωσε, σε άγχωσε, σε απέρριψε, σε θύμωσε, σε αδίκησε, σε ταπείνωσε, σε εγκατέλειψε και γέμισες με αρνητικά συναισθήματα και το σώμα σου ασθένησε από αυτά.
Είμαι σίγουρη ότι δεν πέρασε από το μυαλό σου ότι εκείνος ή εκείνη που αρρώστησε το σώμα σου είσαι εσύ. Εσύ και ο τρόπος που διαχειρίστηκες τα αρνητικά συναισθήματα που προκλήθηκαν από άλλους.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί ασθενειών στο σώμα μας κι εμείς μπορούμε να γίνουμε και οι θεραπευτές του.
Πολλές φορές τα μάτια μας βλέπουν πράγματα που δεν θέλουμε. Τα αυτιά μας ακούν λόγια που μας πληγώνουν. Το στόμα μας μασάει, καταπίνει, και σωρεύει στο στομάχι λόγια και πράξεις που μας στενοχωρούν, μας απογοητεύουν, μας φοβίζουν. Το αποχετευτικό μας σύστημα (έντερο, πρωκτός) έρχονται στιγμές που μπουκώνει από συσσωρευμένα αρνητικά συναισθήματα τα οποία δεν διαχειριστήκαμε σωστά και δεν πετύχαμε να αποβάλλουμε. Τα νεφρά μας δεν καταφέρνουν να διυλίσουν σωστά καταστάσεις και γεγονότα που μας πλήγωσαν, μας φόβισαν. Δεν κατανοήσαμε το πραγματικό τους νόημα, δεν πήραμε το μάθημα ή τα δώρα που έκρυβαν με αποτέλεσμα να μην κρατήσουμε τα θετικά τους στοιχεία για να πορευτούμε στο «εδώ και τώρα» μας, αλλά να κρατήσουμε τα αρνητικά συναισθήματα που κανονικά έπρεπε να αποβάλουμε. Η καρδιά μας πολλές φορές νιώθει προδομένη και άδεια. Δίνει αγάπη και νομίζουμε ότι δεν παίρνει τίποτα. Κι ασθενεί, πονάει, θέλει να πάψει να δουλεύει γιατί ζητάει αγάπη, αναγνώριση, αποδοχή και θεωρεί ότι δεν παίρνει. Οι πνεύμονές μας, πληγωμένοι από την έλλειψη αγάπης και τη θλίψη, υποφέρουν, δυσκολεύονται να συνεχίσουν να πάλλονται για να εξασφαλίσουν τη ζωή σε μια ενσάρκωση που δεν μας αρέσει. Ο λαιμός μας, μπλοκαρισμένος από λόγια που δεν είπαμε, από απόψεις που δεν εκφράσαμε, από καταπίεση που δεχθήκαμε ασθενεί με λαρυγγίτιδες, φαρυγγίτιδες, αμυγδαλές, κρεατάκια, θυροειδή. Τα πόδια μας πονούν επειδή φοβόμαστε να προχωρήσουμε, να κάνουμε ένα βήμα μπροστά ή επειδή δεν το κάναμε. Το ίδιο και τα χέρια μας, πονούν επειδή επιθυμούμε να σταματήσουμε να κάνουμε κάποια εργασία που μέσα μας θεωρούμε «αγγαρεία», που μας καταπιέζει, μας κουράζει, πρώτα από όλα, ψυχικά. Η μέση μας δεν αντέχει το βάρος του σώματός μας γιατί είμαστε κουρασμένοι ψυχικά και δεν αντέχουμε να σηκώσουμε και κουβαλήσουμε άλλα συναισθηματικά βάρη.
Με απλά λόγια, το σώμα μας γεννιέται με σημάδια, αποτυπώματα, τραύματα είτε από την προηγούμενη ενσάρκωσή μας είτε που υπάρχουν στην κυτταρική μας μνήμη, από τους προγόνους μας και στη διάρκεια της ζωής μας στο εδώ και τώρα δέχεται νέα σημάδια, νέα αποτυπώματα, νέα τραύματα. Τα σημάδια αυτά προκαλούνται από τα λόγια μας, τις πράξεις μας, τα λόγια και τις πράξεις τρίτων, τον τρόπο που μεγαλώσαμε, τον κόσμο που μεγαλώσαμε, τη θρησκεία που ασπαστήκαμε, τη χώρα που γεννηθήκαμε. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν συναισθήματα, σκέψεις, πεποιθήσεις, προγράμματα που συνειδητά ή ασυνείδητα κουβαλάμε και πορευόμαστε στο μονοπάτι της ζωής μας.
Ας ξεκινήσουμε από την παιδική μας ηλικία. Οι γονείς έχουν την τάση να ταυτίζουν τις ζημιές και τις αταξίες με το «κακό» παιδί. Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με αυτό το νοητικό πρότυπο. Και πολλοί από εμάς το κουβαλήσαμε μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Το καλό παιδί, ο καλός μαθητής, ο καλός εργαζόμενος, ο καλός σύζυγος, ο καλός φίλος, ο καλός συνεργάτης. Έχετε αναρωτηθεί πόσα κιλά υποκειμενικής τελειότητας κρύβει αυτό το «καλό»;
Αυτό το «καλό» λοιπόν είναι μια πεποίθηση, μια αξία, ένα πιστεύω με το οποίο πολλοί μεγαλώσαμε και κυνηγήσαμε με κόπο και άγχος στη ζωή μας, προκειμένου να πάρουμε μια εύφημο μνεία, ένα μπράβο, ένα χαμόγελο ικανοποίησης, ένα χτύπημα στην πλάτη, ένα σφίξιμο του χεριού. Κάναμε έναν αγώνα δρόμου για να μην υποστούμε μια απόρριψη από το περιβάλλον μας, είτε το στενό οικογενειακό είτε το ευρύτερο κοινωνικό.
Και τα αποτυπώματα συνεχίζονται. Από τους προϊσταμένους μας στη δουλειά, από τους ερωτικούς μας συντρόφους, από τους δασκάλους μας, από τους φίλους μας, από τους συνεργάτες μας. Λέξεις που ειπώθηκαν, πράξεις που έλαβαν χώρα κι έσπειραν αρνητισμό.
Ποιο όμως είναι αυτό το «χώμα» που δέχεται τους αρνητικούς σπόρους; Είναι το χώμα, το μολυσμένο από έλλειψη αγάπης εαυτού! Γιατί το πιο σημαντικό συναίσθημα είναι η αγάπη για τον εαυτό μας. Οι παλιοί έλεγαν πως «άνθρωπος που δεν αγαπάει τον εαυτό του, δεν μπορεί να δώσει πραγματική αγάπη»
Ας το πάρουμε από την αρχή του όμως.
Ο εαυτός μας είναι το σώμα, το πνεύμα, ο νους και η ψυχή μας. Είναι η ενέργειά μας. Είναι οι σκέψεις μας, η νόησή μας, τα συναισθήματά μας κι όλα αυτά εμπεριέχονται στο σώμα μας. Όταν η ενέργειά μας είναι αρνητική, οι σκέψεις μας μίζερες και σκοτεινές, η νόησή μας εμμονική και αγκυλωμένη και τα συναισθήματά μας αρνητικά τότε το σώμα που τα περιέχει ασθενεί.
Αγαπώ λοιπόν τον εαυτό μου σημαίνει τον γνωρίζω και τον κατανοώ. Τον φροντίζω και τον αποδέχομαι με την τελειότητα και τις ατέλειες μου, με τις πράξεις και την απραξία μου, με τα θετικά και τα αρνητικά μου. Γνωρίζω τις αιτίες που σκέφτομαι, αισθάνομαι και πράττω με τον συγκεκριμένο αρνητικό τρόπο και τις κατανοώ. Με αποδέχομαι για τον τρόπο που κάποτε επέλεξα να σκεφτώ, να αισθανθώ και να πράξω και προσπαθώ να αλλάξω πρότυπο σκέψης και να αναπτύξω νέα συναισθήματα ώστε να αναγεννηθώ.
Παράλληλα λυπάμαι για όλους όσους «έγραψαν» πάνω μου κι άφησαν το αποτύπωμά τους και γνωρίζω πως ότι έκαναν ήταν προβολές του δικού τους «εγώ» και του κοινωνικού συστήματος που έζησαν και ζουν. Προσπαθώ λοιπόν, με το να εργάζομαι με τον εαυτό μου, να πετύχω να «σβήσω» τα αποτυπώματα τρίτων και να μην επιτρέψω να «ξαναγράψει» κανείς.
Για να καταλάβουμε ποια είναι η ακριβής αιτία που ασθένησε συγκεκριμένο μέλος του σώματός μας αρκεί να σκεφτούμε τη χρησιμότητα που έχει το μέλος αυτό. Για παράδειγμα η σπονδυλική στήλη στηρίζει το σώμα μας συνεπώς για κάθε πρόβλημα της ευθύνεται η έλλειψη εμπιστοσύνης στη ζωή μας, στον εαυτό μας και στις ικανότητές μας. Τα μάτια είναι για να βλέπουμε συνεπώς για κάθε πρόβλημά τους ευθύνεται κάτι που βλέπουμε ή είδαμε και δεν μας αρέσει.
Στον πίνακα που ακολουθεί εμφανίζονται στην 1η στήλη μέρος του σώματος ή αρρώστια που μπορεί να ασθενήσει το σώμα μας, στη 2η στήλη η αιτία που προκλήθηκε η ασθένεια ή το πρόβλημα και στην 3η στήλη η νέα πεποίθηση που πρέπει να ενσωματώσουμε ώστε να ξεπεράσουμε το πρόβλημα ή να μετριάσουμε το κακό που προξενεί. Διαβάζοντας μόνο τις αιτίες θα παρατηρήσουμε ότι η βασική και κύρια αιτία που συμβαίνει κάτι κακό στο φυσικό μας σώμα είναι η έλλειψη αγάπης εαυτού και ακολουθούν ο φόβος, ο θυμός και η απόρριψη.
Ενσωμάτωσε ΣΗΜΕΡΑ στη ζωή σου τις νέες πεποιθήσεις. Γράψε τις στο κινητό σου και διάβαζέ τις κάθε μέρα. Φτιάξε τις φόντο για την οθόνη σου για να τις βλέπεις συνεχώς. Φτιάξε ένα κάδρο και τοποθέτησέ τις μέσα στο σπίτι σου ή στο χώρο που εργάζεσαι ή πάνω από το γραφείο σου.
Πάμε να αλλάξουμε λοιπόν. Πάμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Να πετάξουμε το θυμό, τον φόβο, την απόρριψη, την ντροπή πίσω εκεί που ανήκουν. Τα αρνητικά συναισθήματα και οι αρνητικές συμπεριφορές δεν μας εξυπηρετούν στη ζωή. Η ζωή μας χαμογελά. Οι εμπειρίες που έχουμε να ζήσουμε ακόμα είναι πολλές, όμορφες, χρήσιμες για την εξέλιξή μας ως ψυχές και ανθρώπινες υπάρξεις και το φυσικό μας σώμα χρειάζεται να βρίσκεται σε καλή κατάσταση.
Η Κατερίνα Μάρκου είναι ιδιοκτήτρια του Κέντρου Εναλλακτικών Θεραπειών Heal Yourself στην Περιοχή του Παπάγου. Είναι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Προσωπικής Μεταμόρφωσης και Εκπαιδεύτρια Εναλλακτικών Τεχνικών
