Την παιδική χαρά στην Αετιδέων τη θυμάμαι από τότε που ήμουνα μικρός. Στην ίδια παιδική χαρά που σήμερα παίζει η κόρη και ο γιός μου έπαιζα εγώ πριν 40 χρόνια. Κάποια στιγμή πριν από πολύ καιρό έγιναν κάποιες ριζικές αλλαγές και από τότε η παιδική χαρά είναι ίδια.
Μία από τις ομορφότερες και μεγαλύτερες παιδικές χαρές της Αθήνας έχει αφεθεί στη μοίρα της. Τα παιχνίδια που περιλαμβάνει πρέπει να είναι εκεί τουλάχιστον 15 χρόνια. Το βέβαιο είναι πως δεν έχουν αλλάξει τα τελευταία 10.
Η κόρη μου όταν πηγαίνει εκεί αναφέρεται στο «πάρκο με τις πάπιες». Μόνο που οι πάπιες δεν υπάρχουν πια. Δεν στέκομαι στο αν πρέπει ή όχι να υπάρχουν οι πάπιες, αλλά στο γεγονός ότι από τότε που έφυγαν, το σημείο που τις φιλοξενούσε είναι ένας εγκαταλελειμμένος περιφραγμένος χώρος μέσα στην παιδική χαρά. Ένας χώρος – φάντασμα που θυμίζει ότι κάποτε υπήρχαν και καλύτερα, αλλά πάνω απ’ όλα τονίζει την αδιαφορία των ιθυνόντων να τον εκμεταλλευτούν. Ίσως η έκτασή του και η σημασία του να είναι πολύ μικρή ώστε να ασχοληθεί ο Δήμος. Τι συμφέρον μπορεί να έχει άλλωστε η ανάπλαση ενός χώρου μετά βίας 300 τετραγωνικών? Ακριβώς αυτός είναι και ο λόγος που παραμένει έρμαιο στην πάροδο του χρόνου: όταν κάτι δεν έχει άμεσο ανταποδοτικό συμφέρον δεν αλλάζει. Και ας θυμίζει φάντασμα. Και ας στέκει περήφανο μέσα στην ντροπή του γιατί κάποτε ήταν κάτι. Λίγο πολύ όπως η Ελλάδα. Κάποτε ήταν κάτι…
Μόλις μερικές δεκάδες μέτρα πιο κάτω, στο επίκεντρο της παιδικής χαράς φιλοξενούνται τα παιχνίδια για τα νήπια. Με μία μικρή τσουλήθρα, δύο σπιτάκια και τέσσερις κούνιες που πατούν επάνω σ’ ένα ναρκοπέδιο. Όταν ήμουνα μικρός το «δάπεδο» δεν ήταν δάπεδο. Στη θέση του ήταν απλά χώμα. Στην πορεία το χώμα θεωρήθηκε επικίνδυνο και σε όλες τις παιδικές χαρές αντικαταστάθηκε από ειδικά δάπεδα. Έλα όμως που αυτά τα δάπεδα καμιά φορά θέλουν αλλαγή γιατί είναι ακόμη πιο επικίνδυνα! Όπως είναι φυσικό, αλλοιώνονται με το χρόνο, φουσκώνουν, διαλύονται και αποτελούν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο απ’ ότι το απλό, φυσικό χώμα. Εγώ που διανύω την δεκαετία των 40 προσέχω όταν περπατάω εκεί. Ένα παιδάκι 3 η 4 ετών πόσο εύκολα και με πόση ασφάλεια μπορεί να κινηθεί και να τρέξει επάνω σ’ αυτό το ναρκοπέδιο? Καθόλου, είναι η απάντηση! Αντιθέτως, οι τούμπες πάνε σύννεφο.
Καταλήγοντας λοιπόν, καλά να μη σε ενδιαφέρει η ανεκμετάλλευτη τρύπα μέσα στη μέση του πάρκου (γιατί όπως είπαμε δεν έχει συμφέρον) αλλά να αδιαφορείς τόσο προκλητικά και για την ασφάλεια πάει πολύ! Καλά να έχεις στα χέρια σου έναν χώρο που θα μπορούσε να είναι η ωραιότερη παιδική χαρά στην Αθήνα και να τον αφήνεις να ρημάζει, αλλά να κινδυνεύουν και οι θαμώνες του;
Στον αθλητικό χώρο που βρίσκεται στο πάρκο του Παπάγου δεν θα αναφερθώ. Ακόμα… Απλά θα περιμένω να δω πότε θα αντικατασταθεί κι εκεί ο τάπητας. Υποθέτω μόλις διαλυθεί εντελώς.
Κωνσταντίνος Δενδρινος.
