349
Σ. Σεκλιζιώτης
Mία ανάρτηση – αφιέρωμα στο δέντρο έξω από το περίπτερο της Εθνικής αμύνης στην καρδιά του Παπάγου μας, από συμπολίτη μας, μας έκανε να συγκινηθούμε αλλά και να την μοιραστούμε μαζί σας. Τόσο για να θυμούνται οι παλιοί όσο και για να μαθαίνουν οι πιο νέοι.
Το ιστορικό μας δένδρο μπροστά στο περίπτερο Τουμπέκη, ηλικίας σήμερα 65 ετών περίπου (φυτεμένο γύρω στο 1960…)…
Μια γνωστή σε όλους «Λεύκη αργυρόφυλλη» ή και «ασημόφυλλη λεύκη» (Populus alba) φυλλοβόλο φυτό με όμορφο φύλλωμα, κόμη και σιλουέτα…, με ευχάριστο θρόισμα και σκίαση, το οποίο έχει αποκτήσει ύψος και όγκο με παχύ κορμό αλλά για όσους έχουν παρατηρήσει, το δένδρο πήρε κλίση με τον χρόνο και έχουμε μια αξιοπρόσεκτη μετατόπιση του κέντρου βάρους του προς την πλευρά του “Leonidas”…. προς τη γωνία Εθ. Αμύνης και Λευκωσίας…
Υπάρχουν και άλλα δένδρα που έχουν γείρει στου Παπάγου και χρειάζεται να ελεγχθούν… Η εν λόγω Λεύκη δεν φαίνεται εξωτερικά να έχει προσβληθεί από κάποιο παράσιτο ή ασθένεια, αλλά άγνωστο τι συμβαίνει στο εσωτερικό του κορμού της ή στη ρίζα της (τυχόν σηψιρριζία)… Μια πτώση (την απευχόμαστε όλοι…) στο σημείο που βρίσκεται, θα ήταν καταστροφική… (πολλοί οι πεζοί, το περίπτερο, άλλα καταστήματα, παρκαρισμένα οχήματα, κίνηση στην Λ. Εθν. Αμύνης….)… Το δένδρο μπορεί να φτάσει και τα 30 μέτρα maximum με διάμετρο κορμού μέχρι και 1,5 m όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν… Μακρόβιο είδος που μπορεί να φτάσει σε ηλικία 300-400 χρόνια στο φυσικό του περιβάλλον…. Κατά καιρούς έχει εμπνεύσει και συμπολίτες μας ζωγράφους…
Εάν δεν έχει προσβληθεί από κάτι, θα ήταν πάντως καλύτερο να παρακολουθείται συχνά, ώστε να διασωθεί και να προστατευθεί από μελλοντική πιθανή πτώση, αλλά και ο περίγυρός του…
Υπάρχουν τρόποι στήριξης και άμεσης προληπτικού χαρακτήρα επέμβασης, όπως π.χ. το κλάδεμα ισορροπίας και σχήματος όσο είναι χειμώνας, αφαιρώντας κάποια κλαδιά (ορατά στην εικόνα….) που επηρεάζουν το κέντρο βάρους γύρω από τον κεντρικό του κορμό…, επίσης θα είναι και ευκαιρία ελέγχου της υγείας του φυτού μέσα από τις τομές του ξύλου, αρκεί να υπάρξει και το αντίστοιχο Δημοτικό ενδιαφέρον…, χωρίς να αποκλείονται και τρόποι μηχανικής υποστήριξης…
Η δαπάνη δεν φαντάζει απαγορευτική….
Μήπως είναι καιρός να περάσουμε από την σιωπηλή ανοχή στις απώλειες, στη διάσωση όσων ολίγων αξιών του “προαστίου” μας απέμειναν ??
Αρκετά με τη σιωπή… και αρκετά με τη χασούρα…
Σ. Σεκλιζιώτης
(Υ.Γ. ας μην διανοηθεί κανείς την “εύκολη” κοπή και αφαίρεση του δένδρου εάν είναι υγιείς…. και εφόσον πρώτα έχουν εξαντληθεί όλα τα μέσα διάσωσης και υποστήριξης….)..
